Voel Je Je Ook Zo Anders Dan De Rest? Trust Me- Dat Gaat Helemaal Goed Komen

Browse By

FACEBOOK
TWITTER
GOOGLE
http://www.futurerebelz.com/life-xperience/voel-je-je-ook-zo-anders-dan-de-rest-trust-me-dat-gaat-helemaal-goed-komen/
LINKEDIN
SHARE

Afgelopen week moest ik een oefening doen waardoor ik erachter kwam dat ik me eigenlijk al van kinds af aan anders heb gevoeld dan ‘de rest’. Op zich niet zo’n probleem, maar man, wat heb ik me daardoor ook eenzaam gevoeld. Alleen, in een wereld vol ‘normale’ mensen waar ik niet leek tussen te passen. Omdat ik zeker niet de enige ben: dit is hoe ik daarmee om ben gegaan. 

Om meteen even alle vooroordelen overboord te gooien: nee, ik was niet zo’n grijs muisje, lichtelijk sociaal gestoord, zo’n muurbloempje dat nooit uit werd gevraagd en zich daardoor ‘eenzaam’ voelde. Het was eigenlijk precies het tegenovergestelde. Als kind had ik slierten kinderen achter me aanlopen, want ik maakte heel makkelijk vriendjes. En met mij was het leven nooit saai. Integendeel: ik werd er bij ballet al uit gezet omdat ik zat te klieren. Ik was nog maar vier! Het probleem? Ik haatte ballet- in tegenstelling tot mijn vriendinnetjes.

Via Giphy

Zat ik daar in Frankrijk

Ook was ik een kind van gescheiden ouders en had bijvoorbeeld geen broertjes en zusjes. Toen ik jong was, kwam dat niet veel voor. Alles moest ik zelf uitvinden. Toen m’n moeder en stiefvader besloten om naar Frankrijk te verhuizen, moest ik het op die Franse school in m’n eentje rooien. Ik sprak de taal niet, zat ineens tussen allemaal brave kindjes en kreeg les van nonnen. Dat was wel even wat anders dan ik in Nederland gewend was! 

Ik werd gepest en uitgelachen in een taal die ik niet snapte, wat ik oploste door om me heen te trappen en te slaan. Niks geen oudere broer die me kon helpen of een zusje waarmee ik kon buitenspelen toen ik nog geen vriendjes had. Iets wat ik bij andere kinderen wel zag gebeuren. Uiteindelijk sprak ik de taal binnen een paar maanden en had ik vriendjes zat. Alleen toen kwam ik erachter dat ik jongens op een hele andere manier leuk vond dat mijn vriendinnetjes. Om mee te voetballen… en verder niks. Was ik toch weer anders.

Via Giphy

Op m’n tiende in de brugklas

Fastforward drie jaar: ik was van de nonnenschool terecht gekomen op een Nederlandse middelbare school waar merkkleding super belangrijk was. Liep ik daar in mijn keurige jurkjes! De onzekerheid begon aan me te knagen, want niks is als tiener zo belangrijk als deel uitmaken van een groep. Daarnaast was ik door de scholenwissel ook pas 10 jaar toen ik in de brugklas zat- ontzettend jong natuurlijk en daardoor paste ik maar moeilijk in de groep.

Ook dit heb ik snel weten om te draaien: ik droeg al snel meer trendy kleding en werd zelfs behoorlijk bijdehand. Een ding kon ik alleen niet veranderen en dat was mijn gevoel naar jongens toe. Rond m’n twintigste had ik m’n -onvermijdelijke- coming out, maar denk maar niet dat ik daar blij mee was. Wéér was ik anders dan de rest! Gesprekken met vriendinnen over jongens: daar hoorde ik niet meer bij. En de gesprekken die ik wilde voeren over meiden, daar kon ik bij niemand echt mee terecht.

Via Giphy

Terug naar school- op m’n dertigste

Een paar jaar later verhuisde ik naar Amerika- en weer was ik de odd one out. Al mijn Nederlandse vrienden zaten in een carrièrespurt op weg naar de top en ik ging terug naar school. Op m’n dertigste 🙄 De studie zelf vond ik fantastisch, maar ik kon weinig tot niks met mijn medestudenten die jaren jonger waren. En weer voelde ik me vreselijk eenzaam. Ook ‘kinderen krijgen’ werd natuurlijk op de lange baan geschoven. Al mijn vriendinnen kregen hun eerste kids en ik zat te blokken voor tentamens!

Nu vinden ze me gewoon ‘uniek’

Het goede nieuws? Het is helemaal goedgekomen. Ik had heel veel moeite met het ‘anders zijn’, maar nu -ik word volgende week veertig- blijkt dat dat me juist uniek heeft gemaakt. Als je kijkt naar werk: heel veel bedrijven selecteren juist op ‘unieke’ mensen met een eigen verhaal. Ook ben ik megaflexibel geworden door al dat verhuizen en maak ik binnen no-time vrienden. Mensen zijn gefascineerd  door mijn verhaal en zeggen hun eigen leven maar saai te vinden. Onzin natuurlijk!

En laten we dan eens kijken naar wat ‘normaal’ is. Geloof me, niemand is normaal, omdat er geen normaal bestaat. Waarom zou je dan ook ‘erbij willen horen’? Nu kan je het misschien nog niet overzien, maar alles wat je nu meemaakt, bouwt mee aan jouw unieke verhaal. Dare to be different! Dare to stand out. Geloof me: alles wat je nu ‘apart’ maakt, is juist een kadootje!

Ben jij ook uniek? Deel je verhaal op onze Facebookpagina!

Featured image credit: photo by Louis Blythe on Unsplash

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Yes No