In Gevecht Met Een Depressie: “Daar Sta Ik Dan. Neerkijkend Op Glimmend Metaal En Wat Houten Planken”

Browse By

FACEBOOK
TWITTER
GOOGLE
http://www.futurerebelz.com/inspiratie/hoofd-al-beslist-springen-nooit-is-groot-woord/
LINKEDIN
SHARE

Een paar weken geleden kon je al op Future Rebelz lezen dat zelfmoord doodsoorzaak nummer twee onder studenten is. Maar liefst zes tot acht procent denkt weleens na over zelfmoord en 1 procent staat op het punt of heeft een poging ondernomen. In een poging meer licht te werpen op dit onderwerp lees je hieronder het eerste verhaal van Kyra* en Martijn*. Ze zijn nu een jaar samen, dolgelukkig, maar dagelijks in gevecht met Kyra’s depressie. Ze gunnen je de komende weken een kijkje in hun leven, omschrijven welke emoties gepaard gaan met deze ziekte, bekeken vanuit hun eigen perspectief.

 

Daar sta ik. Neerkijkend op glimmend metaal en wat houten planken. Met de keuze om te springen of me om te keren en weg te lopen van de diepte. Mijn hoofd heeft al beslist: springen.

Nooit meer terugkeren dus. Maar ‘nooit’ is een te groot en te overheersend woord. Ik ben bang voor ‘nooit’. Op dat moment word ik zwak en blijf ik staan. Ik zie wel in dat het juist sterk is om niet te springen. Het is sterk om de verleiding te weerstaan en er mee proberen te leven. Veel mensen zouden voor springen kiezen -en degene die die keuze niet begrijpen, zouden het egoïstisch noemen.

Als ik mijn ogen open, zie ik wat jij ziet. Alleen zonder emotie. Ik kijk en ik zie, maar ik voel niet. Ik doe en ik ga, maar ik denk niet na. Ik praat en ik lach, maar toch sta ik stil. Ik zit in een donkere bioscoopzaal en kijk naar hoe mijn wereld steeds grauwer word, zonder te weten waar de uitgang is. Boosheid en angst als ik het woord depressie hoor, meer dan dat kan ik niet bedenken. Mijn gedachten staan stil, maar de wereld om mij heen niet. Ik sta aan de zijlijn en ben toeschouwer van mijn eigen leven geworden.

Alles lijkt voor mij een enorme opgave en ik vraag me af of dat komt doordat ik iets ontzettend verkeerd doe, doordat ik me enorm aanstel of doordat er gewoon iets fundamenteel met me mis is. Ik weet alleen dat ik me in de kern diepongelukkig voel en niet in zie voor wie of wat ik leef. Ik probeer uit bed te komen en dingen te ondernemen, maar ik faal. Opnieuw. Elke dag weer.

Ik voel me niet verdrietig, nee. Als er een misvatting is over deze ziekte dan is dat het wel. Ik voel mij niet 24/7 verdrietig, ik voel namelijk niks. Leegte.

Leegte, maar tegelijkertijd voel ik me vol. Vol druk om te moeten presteren. Ik voel me vol, omdat mijn dagelijkse leven veel meer moeite kost dan ooit tevoren. Mijn dagelijkse leven dat eigenlijk onder doet aan waarde. Het leven zou zoveel mooier moeten zijn, toch?

 

Daar zit ik dan. Starend naar de trap richting het spoor, wachtend op de melding dat er iemand voor de trein is gesprongen. Of tot ze toch terug naar beneden komt lopen.

Het lijkt een eeuwigheid te duren, mijn hoofd staat op klappen, alles schiet door mijn hoofd: ‘waarom? Waarom wil ze weg? Ligt het aan mij? Zie ik haar echt nooit meer terug? Moet ik erachteraan?’ Ik wil erachteraan maar mijn benen voelen zwaar, zo zwaar heb ik ze nog nooit gevoeld en geloof me, ik heb weleens eerdere zware benen gehad. Maar ik kan echt niet overeind komen.

Op dat moment merk ik iets op. Er komt een schoen de trap af, gevolgd door een been. Daar komt de tweede voet gevolgd, door het andere been. Langzaam dringt het tot me door dat ze niet gesprongen is.

Mijn hart maakt een sprongetje. Langzaam komt ze de trap af, de trap waar ik zo vol angst de afgelopen minuten naar heb zitten staren. Ze loopt met gebogen hoofd mijn richting uit. Ik wil overeind komen, maar mijn benen voelen als in beton gegoten- vast aan de grond. Ze staat nu voor me, met tranen in haar ogen. Langzaam komt ze naast me zitten, hoofd op mijn schouder. Al huilend staren we naar de grond.

Voorzichtig beginnen we te praten, maar het enige wat ik eruit krijg is “meisje toch, meisje toch”. Ze antwoordt alleen maar dat ze het niet meer weet. Na wat voelt als uren, besluiten we toch maar terug te lopen naar huis. Saampjes, hand in hand lopen we weg. Weg van de plek die deze afgelopen minuten zo onwerkelijk voelde.

De dagen gaan verder- of nou ja, ze moeten verder. Heel veel mensen maken zich druk; druk om haar, maar ook druk om mij. Ik zelf heb namelijk zelf ooit een depressie gehad (dus God wat komt dit dicht bij). Ik zie het, voel het en proef het iedere dag weer, maar wat kan ik doen? Wat kan ik met mijn eigen ervaring in deze situatie doen? Eerlijk: ik weet het niet. Ik probeer iedere dag weer het beste te doen, hoe moeilijk dat ook is. Het enige wat ik kan doen, is steun geven. Dus dat probeer ik dan maar, elke dag weer.

De nachten gaan verdero of ja ze moeten verder. We slapen nu sinds een paar weken laag aan de grond (normaalgesproken op een hoogslaper). Dit uit veiligheidsoverwegingen, omdat er met de depressie ook nachtelijke paniek aanvallen bij zijn gekomen. Het slaapt niet lekker, maar daar heb ik nu even maling aan: alles staat nu in het teken van haar. Maar God wat slaap ik slecht; heb wel het geluk dat ik met minder slaap ook uit de voeten kan.

Maar iedere nacht lig ik wakker: lig ik te malen, te denken, te prakkezeren, tot 5 uur in de ochtend. Waar denk je dan zo al aan? Nou echt aan alles, van A tot Z en terug. Ik ben zover gekomen dat als ik niet kan slapen, ik maar ga ijsberen. IJsberen door mijn eigen huis, altijd wel met een oog richting haar. Ze zal toch niet wakker worden? Uiteindelijk probeer ik wel weer te slapen, maar slapen met zo veel vragen is geen prettige slaap.

 

Mocht je zelf kampen met depressie, lees dan ‘De Studentenpsycholoog: Voor Als Je De Druk Even Niet Meer Aan Kan‘. Hierin staat de rol van de studentenpsycholoog beschreven ; de meeste hogescholen en universiteiten hebben er een voor je beschikbaar en in dit artikel lees je wat de procedure is om contact te leggen.

Vermoed je dat een van je vrienden aan een depressie lijdt, lees dan ons artikel ‘Een Van Je Matties Depressief? Praat Erover!‘ waarin we je stap voor stap vertellen hoe je met hem/ haar in gesprek kan gaan en welke instanties je in kunt schakelen.

 

 

*Wegens privacyredenen zijn de namen gefingeerd.

Ben je benieuwd wat Future Rebelz nog meer doet? Check dan onze zakelijke pagina!Bezoek Business@Future Rebelz
+ +
Yes No