Column: ‘Ze Hadden Een ‘Passende’ Functie Voor Me Bij De Sociale Werkplaats’

Browse By

Hey, ik ben Mandy, 26 jaar en momenteel ‘in between jobs’ zoals dat zo mooi heet. Ik maak deel uit van de millenniumgeneratie, een groep bij wie alles zogezegd komt aanwaaien- we zouden dan ook ‘lui’ zijn. Nou, niks is minder waar. Ik loop nu bij de Voedselbank en dat heeft alles te maken met het feit dat ik tijdens de recessie mijn carrière heb moeten starten – hoezo valse start?! De komende weken vertel ik je mijn verhaal.

Toen ik 22/23 was, was mijn
Gemoedstoestand: zwaarmoedig
Werktoestand: een uitkering
Stresslevel: dikke depressie
Favoriete quote: “Life is like a piano, the white keys represent happiness and the black show sadness. But as you go through life’s journey, remember that the black keys also create music.” – unknown 

In mijn vorige column kon je lezen hoe mijn avontuur bij de drogisterij van een geweldig jaar vol gunstige vooruitzichten overliep in een jaar vol drama: ook bij dit bedrijf had de crisis toegeslagen. Ik werd onterecht uitgemaakt voor leugenaar, wat mijn manager een reden gaf om mijn contract niet te verlengen. Dit was namelijk weer haar opdracht van het hoofdkantoor: alle mensen boven de 20 moesten eruit. En dus stond ik voor de zoveelste keer op straat…

 De WW in oktober: bad timing

Ik had recht op drie maanden WW, alleen ging deze in oktober in, wat allesbehalve gunstig was! In oktober begint namelijk de grote commotie rondom de feestdagen (sinterklaas en de kerst) en veel bedrijven zoeken dan jonge en goedkope werknemers voor een paar simpele uurtjes. Natuurlijk kwam ik er met mijn leeftijd van 22 jaar nauwelijks doorheen. Ook schoten de werkuren voor mij niet echt op (10 a 12 uur in de week) en waren de baantjes maar voor één a twee maanden max (dus echt alleen voor de feestdagen).

MAAR…! Geloof het of niet: begin December had ik dan toch een baan gescoord! Deze had ik mede te danken aan mijn drogisterij diploma en mijn brutaliteit om gewoon klakkeloos te solliciteren op de meest onmogelijke functies.

Of ik de opleiding wel even zelf wilde betalen

Ik ging aan de slag als apothekersassistent – geen idee wat er boven mijn hoofd hing. Ze boden me een proefmaand aan, alleen… daar bleef het ook bij. Zelf vond ik het allemaal wel lekker gaan, maar daar dacht de baas schijnbaar anders over. Op Oudejaarsavond kreeg ik precies op sluit te horen, dat ze niet verder met mij in zee gingen – gelukkig nieuwjaar Mandy!

Ik had mijn werk goed en netjes verricht, maar was net iets te traag. Als ik een opleiding tot apothekersassistent zou volgen –wel op eigen kosten!– mocht ik terug komen- zodra er voldoende plek zou zijn. Wacht even, voldoende plek!? Ik was dus puur aangenomen zodat ze de drukte met de feestdagen konden overbruggen – Lekker dan!

Jullie snappen dan dat ik die opleiding op “eigen kosten” nooit gedaan heb! Maar, ik bleef positief: 1 Januari was een mooi moment voor weer een frisse start. Nieuwe ronde nieuwe kansen.

Via Unsplash/ Edu Lauton

Vrijwilligerswerk tussen de gedetineerden

Januari 2014, terug in de ww; ik had nog recht op één maand. Deze maand heb ik puur gebruikt om de WWB (bijstand) te regelen. Laten we wel zijn, met een gierende recessie en een leeftijd van inmiddels 23 jaar was het vinden van een baan binnen één maand toch onmogelijk. Maar die bijstandsuitkering die volgde, was alles behalve een pretje!

Ik werd verplicht om 32 uur vrijwilligerswerk te doen voor behoud van mijn uitkering. Zo kwam ik in een kringloopwinkel terecht, tussen de gedetineerden met een enkelband en mensen met een verstandelijke beperking, waar mijn werkzaamheden uit niets meer bestonden dan schoonmaken en het begroeten van de klanten. Naast mijn (verplichte) vrijwilligerswerk had ik natuurlijk ook nog een sollicitatieplicht. Ze verwachten van me dat ik veertig sollicitaties per week zou versturen – ja, jullie lezen het goed, VEERTIG! Dat was echt een ramp, omdat er door de recessie natuurlijk weinig vacatures waren.

De zogenaamde passende baantjes

Als je in het WWB-traject zit, dan krijg je een vaste consulent waar je je CV aan doorgeeft. Hij of zij moet jou proberen zo snel mogelijk weer terug te krijgen op de arbeidsmarkt. Ze helpen je met het vinden van een passende baan- alleen, dat blijkt nogal een uitdaging. Hoe precies de vork in de steel zit, lees je in mijn artikel ‘Zomaar Elke Baan Aannemen Om Uit De Bijstand Te Komen Lost Niks Op‘.

Mijn consulent vond werk bij de sociale werkplaats wel bij me passen. Ze was wel de enige, want ik snapte er zelf niks van en toen ik op gesprek ging, snapte de werkgeefster ook niet waarom ik naar een sociale werkplaats was gestuurd. Ik had diploma’s, sterke communicatieve vaardigheden en ze gaf de baan dan ook liever aan iemand die er meer voor in aanmerking kwam.

Ik kon het mentaal amper meer aan

Ik doe er nu luchtig over, maar deze uitzichtloze situatie begon te knagen. Mijn lichte depressie ging over in een zware en ik kon het werk bij de kringloopwinkel steeds minder goed aan. Er zat nul uitdaging in en ik wilde zó graag weer echt aan het werk. Uiteindelijk kreeg ik via de WWB een psycholoog toegewezen (omdat het treinspoor mij erg aantrekkelijk begon te lijken).

Dit geintje bij de bijstand heeft zo’n ongeveer acht maanden geduurd voordat ik uiteindelijk weer op de arbeidsmarkt terecht kwam. Ondanks die zware depressie ben ik keihard doorgegaan; opgeven komt in mijn woordenboek niet voor. Zit je in een soortgelijke situatie, zoek dan ook echt hulp en raap jezelf weer bij elkaar; anders ga je er echt aan onderdoor! Maar goed, ik had een nieuwe baan: wat was ik blij! Helaas, ook hier had ik geen idee wat me boven het hoofd hing…

Ben je benieuwd wat Future Rebelz nog meer doet? Check dan onze zakelijke pagina!Bezoek Business@Future Rebelz
+ +