Dodenherdenking: Misschien Ben Jij Ook Wel Indirect Een Oorlogsslachtoffer

Browse By

Dodenherdenking: als je wordt gevraagd wat bij je opkomt, dan roep je waarschijnlijk dingen als ‘2 minuten stilte’ en ‘Tweede Wereldoorlog’. Je leert erover op school, pinkt een traantje weg bij films als ‘Schindler’s List’, maar het voelt toch vooral als ‘heel lang geleden’. Maar het kan zijn dat je zelf, onbewust, nog met de nodige oorlogstrauma’s worstelt- die via je ouders en opa en oma aan jou zijn doorgegeven.

Het kan namelijk zo zijn dat je een derde- of vierde generatie oorlogsslachtoffer bent. Eerste generatie slachtoffers zijn de mensen die de Tweede Wereldoorlog (in Nederland en Indonesië) hebben meegemaakt. Grotendeels betreft het mensen die door een agressor werden vervolgd wegens ras, geloof of wereldbeschouwing. Uiteraard heeft iedereen de Tweede Wereldoorlog op een andere manier beleefd, maar er zijn wel een paar algemene kenmerken te benoemen over de gevolgen ervan op latere generaties.

Je leert om op eierschalen te lopen

We kennen allemaal de horrorverhalen over onderduiken, vluchten, vervolging, opsluiting in arbeidskampen, ghetto’s en concentratiekampen. Mensen die bijvoorbeeld de kampen overleefden, konden er vaak niet over praten, waardoor verwerking van de trauma’s onmogelijk was. Hun kinderen, die tweede generatie oorlogsslachtoffers worden genoemd, groeiden op in een thuissituatie waarin de ouders geen liefde konden tonen, om niks in woede konden uitbarsten en hun eigen kinderen niet durfden te vertrouwen. Deze kinderen leerden op hun beurt weer om zich zodanig te gedragen dat ze hun ouder(s) niet tot last waren- maar cijferden zichzelf en hun eigen ontwikkeling daarmee volledig weg.

Foto credit Rene Asmussen

Je snapt dat als niemand die cirkel doorbreekt, dit soort oorlogstrauma’s van generatie op generatie overgaan- en dus ook misschien wel op jou. Joyce is zo iemand, die als derde generatie oorlogsslachtoffer nog last heeft van de trauma’s die haar opa in een zogeheten Jappenkamp, een concentratiekamp in het voormalige Nederlands- Indië, heeft opgelopen.

Het verhaal van Joyce

Ik heb het nooit fijn gevonden om bij mijn opa langs te gaan. De man was koud en afstandelijk en lachte zelden. Na het overlijden van mijn oma, een zorgzame en warme vrouw, keek ik er steeds meer tegenop om bij mijn opa op bezoek te gaan. Op een gegeven moment zat ik met mijn moeder op mijn slaapkamer en vertelde ze dat opa het heel zwaar had gehad tijdens de Tweede Wereldoorlog, dat hij in een Jappenkamp heeft gezeten en daar erge dingen heeft meegemaakt. Ze vertelde ook dat mijn oma zwanger was terwijl hij opgesloten zat en ook nog zelf moest zorgen voor hun oudste zoon. Het ergste was wel dat hij veranderd was terug gekomen en ze eigenlijk een stuk van hem kwijt waren.

Mijn moeder leerde om altijd gehoorzaam te zijn

Uiteindelijk is mijn moeder opgegroeid in een gezin met vijf kinderen. Mijn opa had met elk van hen een andere relatie. Met de oudste botste het heel erg omdat hij een stuk van mijn opa miste en mijn opa niet wist hoe hij daar mee om moest gaan. Mijn moeder echter, is zich heel erg gaan schikken naar de energie in huis. Geen golven maken, flexibel zijn, een goede gehoorzame dochter zijn, want o wee als opa boos werd! En niet omdat hij zo agressief was of snel op zijn teentjes was getrapt, maar echt vanuit pure onmacht omdat hij niet wist hoe hij met zijn gevoelens en die van anderen moest omgaan.

Ik, daarentegen, was anders

Mijn moeder heeft dat op haar beurt op mij geprojecteerd. Ze had verwacht dat ik me zou gaan gedragen zoals zij zich ooit had opgesteld als dochter binnen haar ouders’ gezin. Maar dat deed ik niet. Ik had een eigen willetje en dat was soms erg moeilijk voor haar. En omdat ze zelf niet van haar ouders mee had gekregen hoe ze op een goede manier om kon gaan met gevoel bouwde ze een muur om zich heen. Alles om er maar voor te zorgen dat ze in elk geval niet meer geraakt kon worden.

Het trauma van mijn opa stopt hier

Ik ben als reactie daarop heel gevoelig geworden voor mensen die koude muren optrekken of boos op me zijn. Dat voelt heel erg als een afwijzing, dat ik dingen niet goed heb gedaan en hun nabijheid dan niet waardig ben. En wat doe ik dan? Ik verdwijn van de radar. Dagenlang de telefoon niet opnemen of e-mails beantwoorden. Dat is moeilijk hoor, als je eigenaar bent van een startup waarin je met anderen moet samenwerken en het wel eens botst omdat je nog aan het uitvogelen bent hoe je samen iets tot een succes kan maken.

Het gaat goed, maar ik heb al jaren hulp van een coach die me wijst op oude patronen en met me brainstormt om dingen anders aan te pakken. Ik ben vastberaden om de cirkel te doorbreken- het overdragen van de oorlogstrauma’s eindigt bij mij. Ik weiger mijn leven erdoor te laten bepalen. Maar ik heb nog een lange weg te gaan.

Don’t forget to like us on Facebook!

10 thoughts on “Dodenherdenking: Misschien Ben Jij Ook Wel Indirect Een Oorlogsslachtoffer”

  1. Trackback: http://fakewatcherolex.com/
  2. Trackback: Digital Transformation
  3. Trackback: mơ thấy hoa sen
  4. Trackback: UNC cornhole boards
  5. Trackback: ets\knockoff cartier w26019l1
  6. Trackback: Engineering
  7. Trackback: nằm mơ thấy hôn môi
  8. Trackback: fake rolex
  9. Trackback: 2020 how to make a realistic wig out of yarn on the online website
  10. Trackback: desain logo

Comments are closed.

Ben je benieuwd wat Future Rebelz nog meer doet? Check dan onze zakelijke pagina!Bezoek Business@Future Rebelz
+ +