Column: “Wéer Was Ik Te Oud En Werd Ik Eruit Gewerkt- En Ik Ben Nog Maar 26!”

Browse By

Hey, ik ben Mandy, 26 jaar en momenteel ‘in between jobs’ zoals dat zo mooi heet. Ik maak deel uit van de Millenniumgeneratie, een groep bij wie alles zogezegd komt aanwaaien- we zouden dan ook ‘lui’ zijn. Nou, niks is minder waar. Ik loop nu bij de Voedselbank en dat heeft alles te maken met het feit dat ik tijdens de recessie mijn carrière heb moeten starten – hoezo valse start?! De komende weken vertel ik je mijn verhaal.

Toen ik 23 was, was mijn
Gemoedstoestand: hopeloos toekomstperspectief
Werktoestand: Een baan- maar voor hoe lang?
Stresslevel: van blijdschap, naar angst en woede
Favoriete quote: “Kijk goed naar het verleden, als je beslist wie je in de toekomst wilt zijn” – Olympia

In mijn vorige column “Ze Hadden Een ‘Passende’ Functie Voor Me Bij De Sociale Werkplaats” heb je kunnen lezen hoe het is om in het bijstandstraject terecht te komen- niet bepaald een feestje. Hun doel is om jou zo snel mogelijk weer aan het werk te krijgen- no matter what. Zo moest ik vrijwilligerswerk doen tussen de gedetineerden en mensen met een verstandelijke beperking. Allemaal prima, maar wat was ik blij toen ik eindelijk een nieuwe baan vond!

Eindelijk een nieuwe baan!

Na acht maanden afzien bij de bijstand, kon dan eindelijk de vlag uit – ik had een nieuwe baan (een echt slingers, ballonnen en confetti-moment!) Wat was dat een zoektocht zeg! Ik begon super enthousiast aan mijn nieuwe avontuur als caissière in een elektronicawinkel. De eerste zes maanden liepen erg goed, ik kon makkelijk mijn draai vinden en kon prima overweg met mijn collega’s. Maar wat goed begon, eindigde in een desillusie. Wegens een lage omzet konden er weinig werkuren worden vrijgegeven – je kent het wel, zo’n heerlijk besluit van een hoofdkantoor. Een beslissing die een hele hoop mensen hun baan kostte.

De grote schoonmaak

Na zes maanden begon de sfeer dan ook grimmig te worden. Een hoop collega’s werd de deur gewezen of uitgekocht, niemand (zowel aflopende als vaste contracten) had nog zekerheid over zijn baan. Het team werd om de haverklap ververst – ik heb nog nooit in zo’n korte werkperiode mezelf zo vaak voor moeten stellen; het was een komen en gaan van mensen! Uiteindelijke koos de district manager ervoor om een hoop lege gaten op te vullen met stagiaires  –  want hé! Die zijn tenslotte goedkoper.

Omdat niemand meer zijn baan zeker was en aflopende contracten praktisch al niet meer verlengd zouden worden, werden collega’s erg bitchy tegen elkaar. Zo begonnen ze elkaar er op een gemene manier uit te pesten en ook een “wit voetje bij de baas halen” werd erg populair – ik noem het gewoon hielenlikkerij. Je begrijpt dat er een hoop discussies en ruzies op de werkvloer waren en werken? Pff… houd daar maar over op! Het was allang geen werken meer, maar overleven. Je moest maar hopen dat je goed bij het management lag, want alleen dan, maar echt alleen dan, kon je je baan behouden  – in mijn woordenboek heet dit vriendjespolitiek. Helaas voor mij konden de ballonnen, slingers en confetti na een tijdje weer de kast in, want ik deed niet aan slijmen en mocht vertrekken –  zucht… weer werkloos!

 

Bron: Stocksnap

Weer te mooi om waar te zijn

Dit keer werd ik al vrij snel ergens anders aangenomen – ik was natuurlijk zeer verbaasd, wat een cadeautje! Nu was het als caissière in een supermarkt. Omdat er een nieuwe vestiging zou worden geopend, waren ze op zoek naar een hoop nieuwe mensen en omdat de nieuwe vestiging nog in de bouw was, werd ik in een ander filiaal ingewerkt. Dit inwerken ging echt super, ik had het erg naar mijn zin, maar ook dit veranderde al snel toen ik naar mijn eigen vestiging toe moest.

Mijn nieuwe manager bood mij een contract van 13/32 uur aan, wat op zich best oké is, maar ik wist dat ik minimaal 24 uur moest werken om een beetje rond te kunnen komen. Dat heb ik netjes tijdens de contractbesprekingen uitgelegd en m’n manager zei dat het geen probleem zou zijn: ik zou genoeg uren krijgen. Helemaal te gek; ik wilde mijn feestspullen alweer uit de kast pakken. Maarrrrrrr… helaas bleken ze niet zo goed in het nakomen van hun afspraken te zijn: de beloofde 24 uur, werd alsnog 12 à 13 uur per week en zoals ik al had voorzien, had dit enorme financiële gevolgen.

Ik kon mijn mijn rekeningen maar moeilijk betalen en ik kon mijn moeder financieel niet meer ondersteunen (mijn moeder is afgekeurd en heeft een zeer lage WIA “ziektewet” uitkering omdat ik nog thuis woon, vandaar dat ik haar financieel bijsta. Hierdoor hadden wij praktisch geen geld meer om van te leven en zo zijn wij uiteindelijk bij de voedselbank terecht gekomen.

De genadeklap

Omdat ik telkens maar 12 a 13 uur werd ingeroosterd en dit ons echt de kop ging kosten, heb ik een gesprek aangevraagd: dit mocht mijn baas toch wel eens even goed uit gaan leggen! Dit keer vertelde ze mij heel nonchalant dat ze maar weinig werkuren te verdelen had en dat ik “natuurlijk” door mijn leeftijd te duur was – weer die leeftijd! Ze plande liever twee jonkies in dan mij, van 26 jaar, in m’n eentje! Dit is toch wel hele andere koek dan wat ze mij tijdens mijn sollicitatie had verteld! En dan zit je daar: verslagen.

En wat denken jullie? Toen bleek ook dat ze de oudere mensen met meer werkervaring alleen maar hadden aangenomen voor de opening van de nieuwe vestiging, want ja, zonder ervaring loopt je nieuw geopende winkel natuurlijk in de soep. Nu alles stond en de boel lekker liep, konden de oudere en dus duurdere werknemers eruit worden gewerkt. Op zich nog wel logisch, maar ook dat hadden ze aan het begin van de sollicitatie toch wel netjes aan mogen geven.

Het was als een donderslag bij heldere hemel. Ik wist precies wat me te wachten stond: m’n contract zou niet worden verlengd en ik zou wéér op straat komen te staan. Jarenlang was ik bezig om ondanks mijn depressie door te blijven gaan, maar met dit vreselijke financiële vooruitzicht knapte er iets en kreeg mijn depressie langzaam de overhand. Niet dat ik op hulp kon rekenen. Ik ben nog wel naar een bedrijfsarts gestuurd, maar die zei na zijn ‘diagnose’ dat hij geen ziektewet voor me wilde betalen.

De bedrijfsarts is degene die jou moet keuren: hij of zij is degene die uiteindelijk bepaalt of je doorgestroomd mag worden naar een ziektewetuitkering (op kosten van je werkgever). Keuren ze dat af, zoals bij mij, dan moet je natuurlijk gewoon door blijven werken of bij een aflopend contract je WW (werkloosheidsuitkering) aanvragen. Kort om: ik stond wéér verslagen en werkeloos op de stoep- zonder geld.

 

Bron: Pexels

Uiteindelijke eindresultaat

Helaas ben ik er nog niet. Doordat ik uiteindelijk maar zo weinig uren bij mijn laatste werkgever heb gekregen, is mijn WW-uitkering zo laag dat ik nog steeds bij de Voedselbank loop. Natuurlijk ga ik wel weer op zoek naar werk, maar ik heb me voorgenomen dat ik eerst met mezelf aan de slag moet. Ik heb hulp ingeschakeld van een psycholoog en ik ben bezig om mijn gezondheid en welzijn weer op de rit te krijgen. Zodra dat het geval is, zet ik mijn zoektocht voort.

Maar ik zit niet bij de pakken neer- dat nooit! Ik wil me blijven ontwikkelen, op verschillende niveau’s. Zo ben ik nu redacteur voor Future Rebelz, waar ik met ontzettend veel plezier ‘vrijwillig’ werk en me kan voorbereiden op de opleiding ‘Journalistiek en Nieuwe Media’ die ik wil gaan volgen. Vaarwel verleden, hallo toekomst! Geef nooit je dromen op, vecht ervoor en laat ze uitkomen (wat er ook gebeurt, verlies nooit de moed en de hoop!) Je doel is namelijk positief, jouw lichtje aan het eind van de tunnel en daar moet je overeind voor blijven staan.

Zit je in een soortgelijke situatie en voel je je ook depressief, lees dan mijn artikel ‘Waarom Depressie Geen Excuus Maar Serious Business Is. Hierin staat wat het nou precies is, hoe je een depressie herkent en wat je ertegen kunt doen.

Dit waren de columns over mijn arbeidsverleden tijdens de recessie. Natuurlijk zijn jullie nog niet van mij af, want ik blijf natuurlijk gewoon andere artikelen schrijven. Tot snel, in mijn volgende artikelen!

Don’t forget to like us on Facebook!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

7 thoughts on “Column: “Wéer Was Ik Te Oud En Werd Ik Eruit Gewerkt- En Ik Ben Nog Maar 26!””

  1. Trackback: Regression testing definition
  2. Trackback: ngủ mơ thấy quả ổi
  3. Trackback: 안전놀이터
  4. Trackback: mơ thấy thầy bói
  5. Trackback: how to order weed online
  6. Trackback: mơ thấy chìa khóa
  7. Trackback: CI/CD

Comments are closed.

Ben je benieuwd wat Future Rebelz nog meer doet? Check dan onze zakelijke pagina!Bezoek Business@Future Rebelz
+ +